Λίγα λόγια.. 🌹

 Μεγαλώνοντας με θυμάμαι να έχω πάντοτε μια γνήσια περιέργεια για τον άνθρωπο.
Συγκεκριμένα, επιζητούσα τη συνύπαρξη με άτομα φαινομενικά διαφορετικά από εμένα. Ήθελα να καταλάβω πώς αλλιώς μπορούν να υπάρχουν οι άλλοι γύρω μου.
Αναζητούσα να γνωρίσω την διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του κάθε ατόμου.  

Στις Πανελλήνιες ήξερα ότι ήθελα να περάσω σε μια σχολή που να σχετίζεται με την τέχνη. Έτσι, επέλεξα τη Σχολή Καλών Τεχνών και συγκεκριμένα το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Ναύπλιο, όπου και πέτυχα την εισαγωγή μου. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω υπάρξεις διαφορετικές μεταξύ τους, με διαφορετικά όνειρα και πορεία ζωής.
Μέσα από τη φοιτητική ζωή σε μία πόλη άγνωστη για εμένα - πλέον ως μία νεαρή ενήλικας- ένιωσα την ελευθερία συνάμα και την ευθύνη που έρχεται μαζί. Εκεί ξεκίνησα να αναρωτιέμαι, για εμένα, για τους άλλους και για τον κόσμο γύρω μου.
Πώς μπορώ να κατανοήσω καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση;

Στα 23 μου, αποφάσισα να ανταποκριθώ στο ερώτημα. Τότε ήταν που πήρα την απόφαση να σπουδάσω Ψυχολογία. Η επιλογή της ψυχοθεραπείας ήρθε μετέπειτα, εντελώς οργανικά.

Πιστεύω βαθιά πως η καθεμία, το καθένα και ο καθένας από εμάς έχει το δικό του, μοναδικό ταξίδι να διανύσει.

Αυτό που κρατώ είναι ότι ήθελα να ασχοληθώ με την τέχνη και τελικά με την τέχνη ασχολήθηκα.
Για εμένα, η θεραπεία είναι τέχνη και περιλαμβάνει όλες τις μορφές της .
Όπως στη ζωγραφική, οφείλεις να ξέρεις τους κανόνες, αλλά και να τους παραμερίσεις για να δημιουργήσεις αληθινά. Όπως στη μουσική, ο ρυθμός και η ροή γεννιούνται μέσα στη στιγμή. Όπως σε μια παράσταση, κάθε συνεδρία είναι μια μοναδική εμπειρία που δεν επαναλαμβάνεται.